มุมใหม่ ความทรงจำใหม่ กลิ่นอายเก่า

daddy-kitchen

เป็นอีกวันที่ทำให้เรานึกถึงวันเก่า ๆ บ้านหลังเก่าที่เราเคยช่วยพ่อทำกับข้าว ซึ่งความจริงก็คือ เราไม่มีความทรงจำอะไรกับบ้านหลังใหม่ที่พ่อซื้อเลย จนกระทั่งวันนี้ เราทำกับข้าวกับพ่อ ทำไปหัวเราะไป เหมือนสมัยที่ยังเป็นเด็กน้อยของพ่อ เพราะเมนูที่พ่อทำมันจะพิศดารหน่อยแต่อร่อยเสมอ…และวันนี้ก็เช่นกัน

เราทำราดหน้ากับพ่อ ไอ้เราก็ทำไม่เป็น ถือตะหลิวแกว่งไปแกว่งมา ได้แต่ถามใส่อะไรต่อดีพ่อ พ่อบอกนี่ๆซีอิ้วดำ แล้วซีอิ้วดำของพ่อคือแบ่งใส่ขวดเป๊ปซี่555 เราก็เทราดเส้นใหญ่จ๊อกๆ คนไปคนมา “ทำไมมันไม่ดำว้า” สักพักหยิบไปดม “เอ้า! น้ำมันหอย” เส้นราหน้ามันแผลบเลยตอนนี้

พ่อวิ่งออกไปทิ้งความเงียบไว้ ปล่อยให้เราผัดไปผัดมา ภาพถัดมาคือพ่อวิ่งถือถ้วยเล็กๆมา “ซีอิ้วดำๆ” พ่อน่าจะไปขอข้างบ้านมาฮ่าๆๆ ก็เทลงไปทั้งหมด สีไม่เนียนเท่าไหร่เพราะเส้นมันเริ่มติดกันแล้ว ก็ทำกันไปทั้งอย่างนั้น ราดหน้าก็จะเละหน่อย แต่อร่อยดี 🙂

ย้อนไปถึงมื้อเย็นวันนึงที่บ้านหลังเก่า วันนั้นพ่ออยากกินต้มแซ่บ โดยมีเราเป็นลูกมือวิ่งตามไปตามมา พ่อจัดสรรเอาเตาดินเผาขนาดเล็กมาวางบนโต๊ะ มีถ่านร้อน ๆ ไฟลุกโชนๆ รอให้ความร้อนกับหม้อดินที่กำลังเดินทางมาถึง พ่อจัดสรรปรุงทุกอย่างในหม้อดินแล้ววางลงบนเตาอย่างพิถีพิถัน ต้มแซ่บที่เคยสงบก็เริ่มเดือดพล่านเพราะความร้อนของไฟ และมันก็เริ่มเดือดเรื่อย ๆ พ่อรีบตักจากหม้อมาราดข้าว สีหน้าพ่อยิ้มและภูมิใจในหม้อต้มแซ่บหม้อนี้มาก ๆ

แต่ด้วยไฟมันร้อนมาก ๆ หม้อต้มแซ่บที่ดูแข็งแรงก็แตกดังโป๊ะ!กลางโต๊ะ หมูชิ้นกระจายไปทั่ว ผักชีไหลตามต้มแซ่บกระจายทั่วโต๊ะเหมือนคนโปรยดอกไม้งานแต่ง เรากับพ่อกระเด้งออกจากโต๊ะสีหน้าตกใจ แต่ในที่สุดก็ทนกลั้นขำไม่ไหว มองหน้ากันขำไปเก็บหมูบนโต๊ะไป ทำให้มื้อเย็นวันนั้นเป็นมื้ออาหารที่ตราตรึงใจของเราตลอดกาล เราสามารถเกทับร้านต้มแซ่บทุกร้านบนโลกว่า “ไม่มีต้มแซ่บที่ไหนร้อนเท่าที่พ่อเราทำ”

รักพ่อนะคะ ❤

anyadiary daddy kitchen